Zolang ik niet de text-transform van een functie neem komt het wel goed

Morgenmiddag is mijn eerste tentamen: Signalen & Transformaties. Die dingen komen altijd sneller dan je verwacht en jammer genoeg gaat het leren van de tentamenstof altijd langzamer dan verwacht. Het helpt echter wel dat dit niet mijn eerste poging is op dit vak en dat het (dus) een herkansing is. De stof is daardoor niet helemaal nieuw en ik wist als hoe de tentamens eruit gingen zien. Maar toch: leren ging niet helemaal vlekkeloos.

Het zit namelijk zo: ik kwam op het geniale plan *hoog het sarcasme op de grond druipen* om afgelopen donderdag eens te kijken naar hoe ik mijn eigen blogthema zou gaan maken, dat was immers een van mijn doelen in 2012. Gewoon kijken, dat kan toch geen kwaad. Ja, precies, dat had ik gedacht.
Eenmaal begonnen aan dit ontwerpen in mijn studiepauzes begon het te spoken. Studeren werd er een heel stuk lastiger door, want mijn hoofd was er niet meer helemaal bij. Het werd erger toen het ontwerp af was. Ik was namelijk van mening dat het daadwerkelijk bouwen van het thema (de lay-out zeg maar) van een blog in WordPress lastig was, mijn eerdere pogingen waren op niets uitgelopen namelijk. Wonder boven wonder blijk ik een goede leerling te zijn als ik andere dingen zou moeten leren, want het ging echt enorm goed. Voor ik het wist had ik de structuur van WordPress doorgrond en was ik om twee uur ‘s nachts nog bezig om “die ene knop nog goed te zetten” of “de titel van de posts een leuk uiterlijk te geven”. Kortom: met dingen die mijn cijfer niet verhogen.

Het voordeel is wel dat mijn blog binnenkort een make-over krijgt en dat daarmee een van de eerder genoemde doelen is bereikt. Ongeveer 40% van de scripts moet nog worden geschreven, wil het er helemaal uitzien zoals ik het uiteindelijk wil, maar dan is het ook af. Ondertussen mag ik ook nog denken over een nieuwe blognaam (bowbie is toch zo… ehm… ja…) die ik ook meteen wil gebruiken voor een nieuw .nl-domein. Ik had er al een paar, maar die waren geen van allen even kansloos. Dus: hebben jullie misschien nog ideeën? Degene die de naam verzint die ik uiteindelijk ga gebruiken zal ik niet onbeloond laten (denk aan terrasje of taart of… nou ja, ik goed overleg is veel te verzinnen). Voorwaarde is wel dat ik je persoonlijk ken, maar dat lijkt me geen probleem: wie leest deze blog nu nog meer :P ?

Om terug te komen op het begin van deze tekst: ik raak dus nogal snel afgeleid met het blogthema. Morgen dus mijn tentamen, maar ik denk dat het wel moet gaan lukken. Dadelijk slapen, vroeg opstaan en een tweetal oefententamens maken.
Na alles wat ik hiervoor heb geschreven klinkt het misschien vreemd, maar ik heb wel gewoon het gevoel dat het me gaat lukken. De stof ken ik helemaal, de vaste structuur van de tentamens ken ik als m’n broekzak en na het maken van de oefententamens kan het dus haast niets meer mis gaan.

Zolang ik nu maar niet op ga schrijven dat de Fourierreeks van de gegeven functie f(t) gelijk is aan #functie_f_t { text-transform: fourier; } ^^’…

Alles is studie

Het liedje Alles is Liefde van Bløf begint met “Alles is liefde, voor wie dat wil en voor wie nog durft te dromen” en is mooi lied (vooral in de akoestische versie) over de Liefde, dat deze overal is te vinden maar dat hij meestal onverwacht komt. Beetje algemeen geldend denk ik, want of je bent verliefd en vindt het inderdaad mooi of je bent het niet en zult dus moeten wachten op een onverwacht moment. Maar goed: liefde is dus in essentie overal in je leven, wat op zich een mooie boodschap is.

Mijn eigen leven, om even een heel crappy bruggetje te slaan, laat echter iets heel anders weten. Op dit moment geldt meer “Alles is studie” studie en ik kan er daarom niet geheel verbazingwekkend ook niet voor vluchten, want op achter elke hoek die ik omloop vind ik iets dat me er weer aan doet denken. Ja, deze vergelijking is niet helemaal 1-op-1, maar laat me even.
Binnenkort zijn namelijk de tentamenweken weer. De Universiteit Twente heeft, in ieder geval op mijn studie, een meerweekse tentamenperiode van 10 werkdagen waarin alle tentamens worden afgenomen. In mijn geval zijn dit er 3, in volgorde van afname: Signalen en Transformaties, Klassieke mechanica en Lineaire analyse. Nu zeggen ze je waarschijnlijk weinig, maar neem van me aan dat ik het voorzichtig formuleer als ik zeg dat het nu niet direct de makkelijkste vakken zijn. Voor bewijs kun je op alle dagen behalve 18 januari (vandaag) kijken op Fouriertransformatie, Lagrangiaan en Banach Ruimte, maar ik waarschuw je: het is op eigen risico.

Om een bewijs te geven van mijn “Alles is studie”-vloek: in de laatste film van Harry Potter pakt Harry de hersenpan (pensieve in het mooiere Engels) op en werpt ‘m als een discus met een lichte elegantie naar een plek met meer ruimte*. Ik was dus aan het leren, dacht “laat ik even pauze nemen” en keek deze film. En serieus, ik schaam mezelf er haast voor, ik dacht: “Hé :-D ! Dat ding volgt de hoogtefunctie h(t)=1-e^(-t) ! Ow :-| shit…”.

Ja, zover ben ik dus afgegleden.

Ik denk dat het nu alleen maar wachten is op de momenten dat ik ineens op de beweging van een fietser een Fouriertransformatie ga loslaten of, gewoon omdat het “leuk” is, ga uitrekenen hoeveel korter de tijd voor mij duurt door speciale relativiteitstheorie terwijl ik aan de universiteit aan het fietsen ben dan voor iemand die alleen maar stil stond.

Hierbij zou ik dan ook aan iedereen die me op dit soort dingen betrapt willen vragen me dan wakker te slaan. Ik, maar voornamelijk mijn op dat moment op sterven liggende leven, zullen je er later dankbaar voor zijn.

* Ongeveer op 2/3e van de film, als ik het me goed herinner.

Sherlock

Media kent, zoals je misschien doorhebt, eens in de zoveel tijd een hype. Zijn het geen vampiers (ik noem een Twilight en Vampire Diaries), dan zijn het wel series en films met muziek erin (een Glee en High School Musical). Eng genoeg ga ik in bijna elke hype mee. Twilight: alles gelezen en gezien tot nu toe. Glee: alles gezien tot nu toe.
Achteraf is het wel een beetje gênant. Een beetje, want zeker bij de eerste Twilight films heb ik nu niet meer het overdonderende enthousiasme dat ik vroeger had en zie nu ook die dingen die eigenlijk heel erg matig eraan zijn. Bij Glee heb ik dat nog totaal niet, maar zonder twijfel ga ik dat op een zeker moment ook dat punt bereiken. Ook Glee heeft namelijk ‘tegenstanders’: mensen die het kunnen uitkotsen, net zoals Twilight dat heeft. Dat ik op en duur ook hun argumenten tot me door laat dringen is onvermijdelijk. Echter, bij beide heb ik een periode van wild en groots enthousiasme gehad waarin ik HET met iedereen wilde delen.

Zeg maar zoiets als ik nu heb met de meest recente hype.

Nee, ik ga jullie niet vragen heel Twilight door te lezen of de liedjes van Glee door te zitten. Ik ga jullie iets beters vragen. Ik ben nu namelijk helemaal into consulting detectives, ofwel: Sherlock Holmes. Daarmee bedoel ik lichtjes de films met Robert Downey Jr. in de hoofdrol, maar ik doel meer op de serie Sherlock.
BBC One heeft namelijk een serie gemaakt die gisteren tot het eind van het tweede seizoen is uitgezonden. De complete serie speelt zich af in het Londen van nu en gaat over Sherlock Holmes en zijn kompaan dr. Watson. De hoofdrol wordt gespeeld door Benedict Cumberbatch, die je misschien kent uit de film Tinker Tailor Soldier Spy. Hij weet het karakter van Holmes, dat echt geen makkelijk karakter is om consistent te spelen, geweldig neer te zetten en als je niet beter zou weten zou je haast zeggen dat hij in het dagelijks leven ook elk detail op ziekelijk enge wijze kan analyseren. Benedict is geen acteur meer, hij is Sherlock.
Natuurlijk is de serie in essentie een detective-serie, waarbij een mysterie moet worden opgelost, maar de makers hebben zich er niet makkelijk vanaf gemaakt bij het schrijven van de afleveringen. Ze zijn namelijk allemaal gebaseerd op de verhalen van sir Arthur Conan Doyle, schrijver van de Holmes verhalen, en deze op slimme manieren omgeschreven van het Victoriaanse Londen (zoals gezien in de films) naar het heden. Hierbij is er uiteraard Victoriaanse sfeer verloren gegaan, maar daarvoor in de plaats komt een modernere sfeer voor terug. Omdat er geen andere beleving qua tijd hoeft worden opgebouwd in de episodes zijn er meer mogelijkheden om de karakters op en uit te bouwen, Holmes nog beter als persoon neer te zetten en kunnen de plot en mysteries echt breinbrekers zijn. Ik ben daarom ook enorm blij om te kunnen zeggen dat de schrijvers deze mogelijkheden met beide handen hebben aangegrepen.

De plots van de afleveringen tot nu toe (jammer genoeg maar 6 stuks) zijn zo ingenieus in elkaar gezet dat het haast beangstigend is. De regisseur weet duidelijk hoe een script omgezet moet worden naar een magnifieke serie en Sherlock (zowel het personage als de serie) is op z’n zachtst gezegd opmerkelijk en zonder meer geweldig.
Ik probeer je inderdaad te overtuigen en vandaar zeg ik, om dit betoog in te korten tot twee woorden, het volgende: KIJK SHERLOCK!

Het jaar dat…

Als jij het bent die droomt
En jij je eigen wereld vormgeeft

Dan ben jij de enige
Die je dromen kan stoppen
Werkelijkheid te worden

Dit is de tekst die ik heb geschreven op alle kerstkaarten die ik vorig jaar heb verstuurd of uitgedeeld. Achteraf besef ik me dat hij niet helemaal sluitend is (uitzonderingen zullen er altijd zijn op zit soort teksten), maar het idee blijft denk ik desondanks staan: maak je dromen waar.
Nu 1 minuut geleden het nieuwe jaar is begonnen, wil ik mijn dromen voor dit jaar met jullie delen, die dingen die ik graag dit jaar wil zien gebeuren en die ik, zoals het bovenstaande fragment al probeert te verwoorden, actief ga proberen te verwezenlijken. Het zijn een soort goede voornemens, maar aan dat woord vind ik een zware lading hangen, of in ieder geval een lading die zegt “ik probeer het wel, maar ik geef het weinig hoop”. Deze doelen zijn anders: ik wil ze serieus gaan behalen en zijn derhalve (mooi woord toch) geen goede voornemens, ze zijn meer dan dat.

Sommige zijn een poging de wereld te verbeteren, of op z’n minst een begin daarvoor te maken. De uitdrukking zegt “Verbeter de wereld, begin bij jezelf” en hierop gaan een aantal doelen in. Dit jaar zal ik een aantal slechte eigenschappen van mezelf proberen kwijt te raken. Enerzijds omdat ik mezelf eraan begin te ergeren en er me voor schaam, anderzijds omdat ik denk dat anderen het me niet in dank afnemen dat ik die eigenschappen en neigingen heb. Hierbij dus.
Aan deze doelen kunnen mooi de doelen van afgelopen juni worden gekoppeld en voor het gemak ga ik ook in mijn doelenlijstje zetten.

Andere doelen zijn van andere aard, namelijk zelfverrijking in de zin van ervaringen en kennis. Nieuwsgierigheid is denk ik geen slechte eigenschap en dus ga ik die wel behouden. Sterker nog: ik ga ‘m voeden. Vaardigheden als schrijven ga ik ook trainen en dat dit specifiek een aantal keer in de lijst staat is een teken voor mezelf dat ik er eindelijk echt werk van wil maken.

En waar zijn deze doelen nu te vinden zul je denken. Nou, hier. Ik heb er een speciale pagina voor gemaakt met de naam “Het 2012-project”, welke overigens ook via het menu op de website (zie de zwarte balk hierboven) te bereiken is. Progressbalkjes zijn een ideetje voor de toekomst hiervoor, maar om daar nu een speciaal doel van te maken is ook weer zoiets :P .

Maar mijn doelen zijn opgesteld. Goede voornemens, maar serieuzer dan dat. Als je het mij vraagt, hoop ik dat het jaar 2012 het jaar wordt dat ik nog meer omga met geweldige vrienden. Het jaar dat volstaat van zelfreflectie. Het jaar dat zoveel mogelijk gevuld is met het volgen van passies. Kortom: het jaar 2012 wordt het jaar dat ik in positieve zin niet lang zal vergeten.

Lieve bloglezertjes, ik wens jullie allemaal een fris, gezond, vrolijk, gezellig, voldoening gevend en wonderschoon nieuwjaar en een even geweldig 2012. Ik wens jullie allemaal al het goeds toe dat jullie verdienen.

Het jaar van…

Om er maar meteen met de deur in huis te vallen: ik heb niets met Nieuwjaar. Ik ben echt als de dood voor vuurwerk, oliebollen zijn op zich wel aardig maar niet overdreven lekker en last but not least: ik vind het hele idee van jaarwisseling lichtjes idioot.
Laat ik dat even uitleggen: Heel vroeger heeft iemand ooit bedacht: “Laten we de tijd opdelen in korte stukjes, zodat we het kunnen meten”. Geen gek idee, dat is alleen maar handig. Men begon met de indeling op dagen, wat logisch is, want dag en nacht is aardig telbaar. Bij de opdeling van de dag op zich werden de seconden en de uren geboren. De verdeling ging ook de andere kant in, om dagen van elkaar te kunnen onderscheiden. Het hele idee van “jaar” is hieruit ontstaan.
Toegegeven weet ik niet of dit de echte volgorde was, maar het klinkt niet heel onlogisch. Hoe dan ook: mensen hebben de neiging om te denken in afgebakende periodes. Echter, waarom wij het vieren als we naar het volgende jaar gaan is me echt een raadsel. Ik kan echt met de beste wil van de wereld niet blij zijn omdat we iets niets bestaand als een cijfertje veranderen. Ik vind het hoogstens prijzenswaardig dat mensen erin zijn geslaagd om met velen af te spreken “oké, nu beginnen we allemaal met tellen en dat houden we zo oneindig lang vol”. Wat een toffe postbus 51-campagne moet dat zijn geweest om dat te introduceren bij het volk. Met teksten als “Gezellig met z’n allen: daar doen we het voor” en “Met z’n allen tellen, heb je zelf in de hand”.
Nieuwjaar is, om dit even op te sommen, in mijn ogen een idioot feest-like iets wat volgens mij alleen in stand wordt gehouden omdat het ‘t enige moment is dat er legaal iets stoms en gevaarlijks mag worden gedaan als vuurwerk afsteken.

Maar ik wil niet alleen negatief zijn in deze post. Het opdelen van de tijd in grote eenheden is op zich niet verkeerd, het feest eromheen niet, maar het zij zo. Het voordeel van die opdeling, om even weer positief te zijn, is namelijk dat je het gevoel hebt dat er iets wordt afgesloten en dat het als gevolg daarvan een mooi moment is om even terug te kijken naar het afgelopen jaar. En dat is wat ik hier wil doen, alsnog, na een lange zeurderige inleiding.

Naar mijn gevoel is er dit jaar niet veel gebeurd, maar bij terugkijken in mijn agenda en mailbox blijkt dit gevoel toch aardig verkeerd. 2011 was het jaar van vele dingen namelijk. Opsommend was het ‘t jaar van:
- mijn eerste baantje bij het voorlichtingsteam en Science on Tour-team
- het werken voor de MR van mijn oude middelbare school
- mijn derde WriteNow!-poging
- vrienden in Rome
- veel commissiewerk
- het ontwerpen van een agenda voor de studievereniging
- het behalen van mijn propedeuse
- vrienden die gaan studeren
- overpeinzingen… veeel overpeinzingen…
- een vervelende stilte en soort van ruzie
- het begin van mijn opleiding tot leraar
- mijn eerste stage op een middelbare school
- een nominatie voor de p-activisme prijs met bijbehorend gênant filmpje
- mijn eigen reis naar Rome
- een derde mislukte NaNoWriMo
- mijn eerste baantje daadwerkelijk op een middelbare school (als Persoonlijk Assistent Leraren, kortweg PAL).
- het verzoek om het volgend jaar het bestuur van de studievereniging te gaan

Voor een jaar lang is het misschien niet veel, maar als je dit optelt bij m’n studie, m’n omgang met iedereen die ik belangrijk vindt en alle andere dagelijkse rompslomp, dan denk ik dat het toch wel heel wat is. Vooral omdat er niet echt een duidelijke lijn door te trekken is, wat inhoudt dat ik of heel chaotisch ben (wat inderdaad klopt) of dat ik simpelweg niet meer weet wat ik eigenlijk aanmoet met dingen (wat ook weer klopt). Er mist echter één ding op de lijst, wat ik bewust eraf heb gelaten om er meer aandacht aan te geven.
Vrienden. 2011 was zeker jullie jaar. Ik heb mooie momenten met vrienden en vriendinnen gedeeld. Uitjes, feestjes, gezellig samenzijn momenten, goede gesprekken en ga zo maar door. Op mindere momenten waren jullie er en omdat ik van mezelf weet dat ik heel slecht ben ik het laten merken dat ik jullie dankbaar ben, wil ik dat hier en nu doen: jongens en meiden, vrienden en vriendinnen, heel erg bedankt voor jullie zijn. Jullie zijn zondermeer en op z’n minst geweldig en laat niemand anders het tegendeel beweren.

De ontmoeting van een motie en een acrostichon

Zeer waarde lezer,
Een tijdje geleden is het alweer dat er hier een tekst van mij verscheen.
Geloof me daarom als ik zeg dat ik het nogal druk heb gehad.

“Maar dat zeg je altijd,” hoor ik u al denken.
Absoluut waar, maar dit keer is het anders.
Anders, omdat ik wel heb geschreven voor NaNoWriMo in mijn afwezigheid.
Rond de 16000 woorden ben ik gestrand, maar daar wil ik verder niet veel over kwijt.

Maar waarom schrijf je nu dan wel weer weer?” denkt u nu waarschijnlijk.
Enkel “de actualiteit” is daarop het antwoord.
Na de laatste blogpost is er namelijk genoeg gebeurd.
Een Mauro bijvoorbeeld. Een Belgisch kabinet. Een Johan Cruijf bij Ajax.
Echter, de motie van de PVV is hetgeen waar ik nog voor wilde schrijven.
Redelijk laat, maar toch nog.

Ja, want u moet allen u gaan zeggen tegen uw docenten.
Aangezien dat voor meer respect zorgt, zo is de redenering.
Niemand bij de PVV ziet het als een vorm waarin leerlingen worden geduwd.
Serieus waarde lezer, het lost niets op. Dat bleek ook uit onderzoek van éénvandaag.
En als dat wel zo zou zijn: moet dat dan vanuit de regering worden geregeld?
Nee.

Moet de politie dan ook boetes uit gaan delen voor niet u zeggen tegen de leraar?
Onzin is het echter niet helemaal, zoals bijna alles in de politiek.
Tegen de intuïtie van sommigen in, legt de PVV wel de vinger op de zere plek:
In essentie namelijk het gebrek aan respect voor leraren.
Een goede oplossing is echter in deze motie ver te zoeken.

Mocht u na het lezen van deze tekst het met me oneens zijn, dan maakt me dat niet uit.
Echter, weet wel dat ik wel duidelijk respect voor u heb. Dat heb ik altijd ook gehad al.
Hoewel ik u natuurlijk nooit eerder heb aangesproken met u.

3 maal

NaNoWriMo 2011 - Webbadge 180x180Over iets meer dan 24 uur is het zover: November :D ! Nee, ik ben niet blij er niet blij om, omdat de k of de t niet meer in de maand zitten en ik doe ook niet mee aan Movember. November, mensen, is de maand van NaNoWriMo.
Ja, ik ben zo gek om weer een poging te wagen om in één maand een verhaal van 50.000 woorden proberen te schrijven. Voor een 30-dagen tellende maand als november komt dat neer op een kleine 1700 woorden per dag. Om dit iets beeldender te maken: dit zijn 80 kantjes met lettertype Times New Roman, 12pt.

Ik zei “weer een poging”, dus ja, ik heb het al meerdere malen geprobeerd. In de 6e van mijn middelbare school en vorig jaar. Op de middelbare had het prima gekund (als in: ik had er genoeg tijd voor), ware het niet dat ik er pas 4 november achter kwam dat het überhaupt bestond. Vorig jaar wist ik het wel op tijd (goh), maar is het een beetje met een sisser afgelopen. Ik was gaan zitten, pakte mijn pen, zette hem op papier en er kwam niets uit. Daar had ik het toen bij gelaten, waarmee ik de gemiddelde wordcount van Nederland ernstig naar beneden bijstelde.
Dit jaar ga ik dus in de herkansing. De afgelopen dagen heb ik inderdaad niet geblogd, ik was me aan het voorbereiden op snel typen en schrijven zonder dat ik enig idee heb waar mijn tekst heengaat. Dat vijf dagen op een rij doen is toch al best lastig, maar het is me aardig gelukt denk ik. Deze voorbereiding (waarvan ik overigens niets direct mag overnemen zonder het opnieuw te typen) heeft me geleerd dat het mogelijk moet zijn om elke dag maar één uurtje te typen, wat best te overleven moet zijn.

Althans, dat hoop ik. Er zijn nogal wat dingen die aardig in de weg staan namelijk. Neem bijvoorbeeld zoiets als een tentamenweek met een tentamen Quantum Verschijnselen (absoluut niet het makkelijkste onderwerp dat je je kunt voorstellen). Of het feit dat ik nog totaal geen plot of karakters in gedachten heb. Nee, wat dat betreft is mijn voorbereiding nog slechter dan vorig jaar, toen ik een op waarheden gebaseerd verhaal wilde schrijven en best grondig research had gedaan.
Ik hoop daarom heel erg dat er morgen nog een idee bij me te binnen schiet. Een vaag personage is al goed genoeg. De afgelopen dagen heb ik hard geleerd voor mijn tentamen van morgen, dus de tijd had ik er niet echt voor.

Over het tentamen gesproken: ik denk dat ik maar eens ga slapen. Anders wordt dat helemaal niets morgen (en ik heb er al zo weinig vertrouwen in). Wat betreft NaNoWriMo: ik houd jullie – natuurlijk – op de hoogte!

Teleurgesteld

Zoals je misschien al merkt heb ik de laatste paar dagen, weken vrij weinig tijd om te schrijven voor mijn blog. Ik heb het simpelweg gewoon erg druk. Ja, het is cliché, maar “druk zijn” zou überhaupt geen cliché zijn geworden als het niet vaak zou gebeuren, toch?

Ik schrijf vandaag wel, omdat ik iets tegenkwam waardoor ik simpelweg jeuk kreeg aan m’n vingers om een tekst te typen. Het kwam zo: ik liep door de supermarkt om boodschappen te doen. Niets bijzonders zou je zeggen en zo voelde ik het ook, totdat ik zag wat er in het koelvak lag. Het zal er vast wel heel lang al in het assortiment zitten, maar mij was het nooit opgevallen: een zakje met voorgesneden blokjes kaas. Krijg je het mee? VOORGESNEDEN KAASBLOKJES!
Argh, ik kon wel schreeuwen. Noem me melodramatisch, maar ik kan zoiets echt niet uitstaan. Mensen: koop kaas, pak een mes en snijd. Hoe lastig is het? Awh, je moet anders een beetje moeite doen voor een blokje matige kaas, wat zielig. Gemak dient de mens? Nee, echt niet meer. Gemak dient de supermarkt.

Is er dan nog een beetje hoop? Ik vind het lastig om het vol te houden. Normaal ben ik niet zo pessimistisch, maar toen ik laatst van een studiegenoot hoorde dat mensen op het vliegveld het recht op restitutie van vluchtgeld bij ernstige vertraging wordt ontnomen door het uitdelen van kopjes koffie, wordt mijn hoop wel ernstig ingeperkt. En dan heb ik het nog niet eens gehad over de nationale pedojacht die onder leiding van Henk Bres wordt gevoerd, terwijl dat het probleem alleen maar groter maakt, of over de coalitie partijen in de Tweede Kamer die zich laten gijzelen en situaties hun beloop laten enkel en alleen om de politieke macht.

Ja mensen, ik erger me eraan. Graag eindig ik mijn blogposts met iets positiefs, maar dit keer doe ik dat niet. Het is niet dat ik aandacht wil voor mijn ergernissen, maar ik zou wel graag willen dat mensen eens gaan nadenken.
Kaasblokjes is geen gerecht uit de haute cuisine. Koffie is misschien wel lekker, maar het mag niet gebruikt worden op rechten te ontnemen door middel van kleine lettertjes op vouchers of coupons. De jacht op pedofielen brengt het probleem alleen maar ondergronds en lost daarmee per definitie niets op en houdgrepen in de politiek zijn het begin van ingewikkelde en ondoorzichtige politieke spelletjes in een democratisch land als Nederland.

Nee, ik ga niet positief eindigen. Even aandacht voor het gezond verstand lijkt me geen verkeerde zet op het moment. Om er geen doekjes om te winden: ik ben teleurgesteld. *Zucht*

Even rust om te schrijven

Hijg, puf, kreun. Wat een lange week was dat. Het is dan ik een agenda bijhoudt, want anders zou ik denk ik niet meer weten wat ik afgelopen maandag heb gedaan. En dan nog: het voelt niet als 5 dagen geleden, maar eerder als 15. Ja, het was een drukke, volle week, maar voor geen goud had ik het willen missen.

Maandag – Het begon maandag (goh) met een afspraak op mijn stageschool. Ik mag voor mijn extra vakken een stage lopen op een middelbare school in Hengelo en hier mocht ik kennis maken met onze begeleider daar. De school heeft qua opzet iets weg van mijn eigen middelbare school: groot, druk, overvol en voorheen geleid door paters. Er zijn gelukkig ook wel verschillen, want ik denk niet dat ik er veel van leer als ik op een kloon van mijn eigen school terecht zou komen. Het lesrooster is heel anders (geen grote pauze, maar na elke twee lesuren 20 minuten pauze), maar één natuurkunde lokaal (slecht) en het gebouw is een gerenoveerd klooster (wat erg afleidt). Hoe dan ook: maandag mag ik er heen op een paar lessen te volgen. Spannend!
Daarnaast was maandag de opname voor het filmpje voor de P-activisme prijs. Ow, wat ging dat slecht. Ik kan er al niet tegen als ik op een foto moet, laat staan als ik op de film ga. Dan horen mensen ook nog m’n afschuwelijke stem; mijn stem klinkt voor mij echt zoveel beter. Nog steeds niet geweldig, maar beter. Er werd me gevraagd om uit te leggen wat ik allemaal had gedaan het eerste jaar en terwijl ik dat allemaal zei, bewoog de camera heel vreemd voor me door. Het resultaat zou ik vrijdag te zien krijgen en hoewel ik nog geen idee had hoe erg het zou worden, schaamde ik me er nu al voor.

Dinsdag – Dierendag (en de verjaardag van een vriendin van de middelbare school)! Gewetensvol als ik ben / probeer te zijn had ik besloten om de kookbeurt van mijn huisgenoot over te nemen dinsdag om zelf vegetarisch te gaan koken. Provençaalse Tortilla werd het en lekker dat het was :O! Voor herhaling vatbaar. Nu moet ik wel zeggen dat ik alle groenten op de markt heb gehaald en zelf heb gesneden, dus dat het dat lekkerder zou kunnen maken, maar ik zie geen reden voor jullie om dat niet te doen. Sowieso studenten: Markt = Goedkoper.
Alhoewel dit niet veel lijkt, had ik het afgelopen weekend en maandag zo weinig geslapen, dat ik tijdens het college Signalen & Transformaties op het randje van de wakker en slaap bungelde. Waarschijnlijk gaat daar nog vaak op terug gekomen worden jammer genoeg. Jammer, want ik zou het niet erg vinden als ik ook echt had geslapen: dan had ik er in ieder geval nog iets aan gehad xD.

Woensdag – De studievereniging heeft aan alle leden de mogelijkheid gegeven om een LaTeX-cursus te volgen. LaTeX is een programma waarmee wetenschappelijke publicaties worden geschreven, maar het heeft een ietwat opmerkelijke manier van werken. Het werkt met commando’s in plaats van een User Interface zoals bijvoorbeeld Microsoft Office , Open Office of Libre Office. Een workshop hiervoor is dus wel handig, aangezien zelfstudie toch wel wat tijd in beslag neemt. Misschien merk je het al: ik had het nog niet druk genoeg en besloot dus mee te doen.
Verder had ik een vergadering voor de Centrale Commissie voor Computers en ook Printers (CCCP). Nee, ik heb de naam niet verzonnen en elke overeenkomst met communistische partijen of de Sovjet-Unie berusten hoogstwaarschijnlijk louter op opzet. In ieder geval: de vergadering was wel belangrijk, want er zijn toch een aantal dingen die aan het computerpark moeten gebeuren. Er moet bijvoorbeeld een nieuwe server komen, we gaan misschien over naar Windows 7 en ga zo maar door. Bij de knutselavond die daarop volgde was ik niet, omdat ik wist wat er donderdag en vrijdag aan zat te komen *pom pom pooooom*.

Donderdag - Vandaag had ik 6 uur college, wat eigenlijk te veel was. Door de hele week had ik eigenlijk te weinig geslapen en colleges zijn op dat soort momenten niet mijn sterkste kant, vooral niet Signalen & Transformaties.
Gelukkig was het tweede college wel leuk, namelijk Presentatie Vaardigheden. Het was de laatste presentatie les, wat inhield dat ik mijn laatste les over gyroscopen mocht gaan houden. Ik had een fietswiel geleend van mijn docent dynamica, waardoor mijn les echt belachelijk goed ging, om even een Ivo Niehe-momentje te hebben. Mijn presentaties zijn hiermee afgerond en dit houdt dus ook in dat jullie voor de komende tijd af zijn van mijn gepraat over gyroscopen, wat jullie natuurlijk allemaal heeeeeeeel jammer vinden.
Het laatste college was zo mogelijk het vreselijkste dat ik ooit heb gehad. Het was namelijk een workshop-achtig iets in Theatersport, zeg maar wat de Lama’s vroeger deden. Wat het nu precies met onderwijs te maken had, het is me nog steeds een raadsel (leraren spelen maar alsof ze dingen weten?), maar aangezien ik moeite heb met het durven maken van fouten en me voor alles wat ik doe schaam, was dit nu niet een van mijn meest gemakkelijke colleges.
De avond was ook goed gevuld. Na het laatste college heb ik snel in de Menza wat smakeloos eten naar binnen gewerkt om me nog voor te kunnen bereiden op de Algemene Leden Vergadering van de studievereniging. Mijn eerste in mijn leven en ik weet haast zeker niet de laatste. Het was wel serieus enzo allemaal, maar om de een of andere reden vond ik leuk er te zitten, tussen allemaal oud-bestuurders van de vereniging. Mijn paar opmerkingen werden gelukkig goed ontvangen door het zittende bestuur en de ALV, wat toch ergens motiverend werkt om gewoon vaker mijn mond open te trekken in dat soort situaties. Alhoewel, ik wil het ook niet te vaak doen, want door één van mijn opmerkingen ben ik praktisch al onderdeel geworden van nog een commissie binnen de vereniging. Wel een leuke commissie hoor en ik vind het echt tof om er werk in te gaan steken, maar ik moet ook aan mijn studie denken.

Vrijdag – De ALV duurde tot 12 uur en eer ik thuis was en mijn huisgenoot had bijgepraat was het half 2 toen ik in bed lag en ongeveer 2 uur toen ik in slaap viel. En dat terwijl nog geen 7 uur later de wekker weer afging om een presentatie voor te gaan bereiden voor Quantumverschijnselen, wat (tussen twee haakjes) ook echt veel potentie in zich heeft, zoals ik al eerder dacht. Mijn groepje presenteert over de Quantum Well Laser en ik zou jullie er graag over vertellen, ware het niet dat ik er zelf ook nog maar vrij weinig van snap. En zelfs al zou ik het kunnen, ik zou het waarschijnlijk niet doen omdat ik dan de helft van mijn blog-lezers ga wegjagen hoogstwaarschijnlijk.
Na de voorbereiding ben ik snel naar huis gegaan om te douchen, want niet lang daarna zou de uitreiking zijn van de propedeuse-certificaten. Er zouden foto’s worden genomen en hoewel ik daar echt niet blij mee ben, wil ik er wel een beetje schoon op staan. De uitreiking op zich was niet zo heel spannend. Er waren helaas geen persoonlijke stukjes tekst over iedereen (had ik wel leuk gevonden), maar ondertekenen van papiertjes is nu eenmaal niet zo spannend.
Na de uitreiking was er een soort bijeenkomst in de sportzaal van de universiteit. Hier waren de rector en het college van bestuur ook en het ging vooral over activisme. Hoe belangrijk het wel niet is voornamelijk (wat echt ook echt is).
Daarop volgend was de uitreiking van de p-activisme prijs. Zoals ik had verwacht was mijn filmpje echt vreselijk. Dat vond ik althans, mijn ouders vonden ‘t echt geweldig, maar zij kunnen het natuurlijk niet objectief beoordelen. Gelukkig kwamen daarna snel de filmpjes van de twee meiden die met mij waren overgebleven in de race voor de prijs. Bij de bekendmaking van de winnaar kregen we alle drie een boeket bloemen. De terechte winnares kreeg een iPad en de andere kandidaat en ik een tegoedbon voor een cursusweekend naar keuze. Bovendien kregen we ook een certificaat als bewijs van onze inzet. Nee, ik vind het niet erg dat ik niet heb gewonnen: het is een hele eer om genomineerd te worden en bij de laatste drie te komen. Het is geweldig dat ik op die manier wordt bedankt voor mijn activisme. Hierbij zou ik dan ook heel graag het 80e bestuur der S.V. Arago willen bedanken voor de nominatie. Dank je wel jongens!
Na de uitreiking van de prijs kregen alle studenten een map uitgereikt waar het p-diploma in kan, uiteraard in dezelfde stijl. Ietwat chaotisch verliep dit, maar wat geeft het.

Zaterdag – Het weekend was begonnen en ik was met mijn ouders terug gereisd naar Brabant. Jammer genoeg ging één van m’n afspraken niet door omdat degene met wie ik zou praten ziek was (beterschap meis!), maar gelukkig was ik niet voor niets terug gekomen: ik ben nog wel naar de bios geweest. DisneyGek en ik hebben The Lion King 3D bekeken: zonder twijfel de beste disney film ooit. Het is gewoon het origineel omgezet naar 3D, wat helaas niet al teveel toevoegt, daar het niet altijd even netjes is gedaan, maar het was wel tof om die meesterlijke film eens op groot doek te zien.

En nu zit ik dan in de trein. Bijna weer in Enschede. Dit weekend is namelijk het knutselweekend van de Website-commissie (Webber) en ik mag erbij zijn. Ben benieuwd wat we morgen allemaal gaan doen, maar dat zal wel los lopen. Voor nu ben ik al over de 1600 woorden heen en de batterij van m’n laptop is bijna op, dus ik denk dat ik maar eens ga kappen.

Tot snel!

Houd je doel in ogen

Het lijkt een redelijk logisch iets, je doel in ogen houden. Toch lijkt het voor mij af en toe toch een probleem. Afleiding is snel gevonden in de kleinste dingen.
Enige troost kan ik vinden in het feit dat niet alleen ik er last van heb, zoals onderstaande plaatje getuigd.

Schrijftaal in een tekstverwerkerSchrijftaal in een tekstverwerker

Mijn wijze les van vandaag is: wordt geen Microsoft Word! Houd je doel in ogen!