Inspiratie kan uit alle hoeken en gaten komen. Van een gesprek dat je ‘toevallig’ hebt gehoord in de trein tot een schilderij. Van een mooie herinnering van vroeger tot een plotseling inkomend idee als je in bed ligt.
De inspiratie voor deze post komt deze keer van een van de personen die ik echt bewonder, enkel en alleen door de pure manier van schrijven en leven (naar ik inschat uit de manier van schrijven). Zij schreef op haar blog het volgende: “Ik raad je aan: doe het eens. Schrijf op waar je nu in je eigen ogen staat, en waar je over een jaar wilt zijn. Zo wordt groei zichtbaar.”
En hoe kon ik dit idee naast me neerleggen?
Dus waar sta ik nu eigenlijk? Ik sta nog aan het begin van mijn studie, maar wel vol onzekerheid en twijfel. Gisteren schreef ik over twijfel in het schrijven, maar die twijfel is haast zonder enige revisie door te trekken naar mijn leven. Mijn zelfvertrouwen staat op een ietwat angstaanjagend laag pitje, ik zie in alles mijn eigen fouten en ik kan mijn eigen belang mijlen ver de belangen van anderen plaatsen, hoe problematisch het voor mij ook mag worden. Bijna constant ben ik bang fouten te maken en kapot te maken wat ik heel graag wil behouden of nog erger: anderen pijn doen.
Maar om een aantal zwakke eigenschappen even duidelijk op te sommen: ik ben perfectionistisch, ben verlegen en overgevoelig voor angsten. Daarnaast is mijn geweten ietwat uit evenwicht en is mijn zelfvertrouwen bizar ver te zoeken.
Maar waar sta ik over een jaar dan? Een jaar is wel heel weinig om al deze eigenschappen te veranderen. Maar ergens moet een begin zijn, dus hierbij stel ik mezelf het volgende als doel:
Volgend jaar, op 9 juni 2012, wil ik een beetje zelfvertrouwen hebben. Ik wil dan mijn eigen belang meer naar voren kunnen zetten, zonder enorm bang te zijn dat ik mensen beledig. Ik dan wil fouten durven maken. Ik wil dan de dijk die mijn verlegenheid nu af en toe vormt kunnen bedwingen.
Het is veel en het zal niet altijd even makkelijk zijn om deze doelen te halen, maar ik ben er van overtuigd dat het me kan lukken.
Denk nu niet dat ik dan ook een ander persoon ben.
Over een jaar ben ik juist meer mezelf.
Bovenste Beste Bob,
Geweldige BLOG, wat een zelfvertrouwen om jezelf zo bloot te geven, ook als is dat ‘maar’ naar een ‘paar’ lezers.
Kerel, wat is de eerste stap die je gaat zetten om een van de genoemde doelen te realiseren?
Let wel op; geluk is niet het doel, geluk is de weg.
Een weg waarbij ik aan je zij zal staan.
Oh ja, wie ik ben,
nou ja dat snapte je al,
je ouwe Pa.
Wat een mooi voornemen! Ik vind persoonlijke stukjes altijd de leukste om te lezen. Als je de schrijver een beetje ‘kent’ lees je stukken die minder persoonlijk zijn op een heel andere manier. En het is ook gewoon heel leuk voor jezelf om later stukjes over jezelf en je leven terug te lezen. Succes met het waarmaken van je voornemen!
Pingback: Het jaar dat… | Bob's Blog