Het liedje Alles is Liefde van Bløf begint met “Alles is liefde, voor wie dat wil en voor wie nog durft te dromen” en is mooi lied (vooral in de akoestische versie) over de Liefde, dat deze overal is te vinden maar dat hij meestal onverwacht komt. Beetje algemeen geldend denk ik, want of je bent verliefd en vindt het inderdaad mooi of je bent het niet en zult dus moeten wachten op een onverwacht moment. Maar goed: liefde is dus in essentie overal in je leven, wat op zich een mooie boodschap is.
Mijn eigen leven, om even een heel crappy bruggetje te slaan, laat echter iets heel anders weten. Op dit moment geldt meer “Alles is studie” studie en ik kan er daarom niet geheel verbazingwekkend ook niet voor vluchten, want op achter elke hoek die ik omloop vind ik iets dat me er weer aan doet denken. Ja, deze vergelijking is niet helemaal 1-op-1, maar laat me even.
Binnenkort zijn namelijk de tentamenweken weer. De Universiteit Twente heeft, in ieder geval op mijn studie, een meerweekse tentamenperiode van 10 werkdagen waarin alle tentamens worden afgenomen. In mijn geval zijn dit er 3, in volgorde van afname: Signalen en Transformaties, Klassieke mechanica en Lineaire analyse. Nu zeggen ze je waarschijnlijk weinig, maar neem van me aan dat ik het voorzichtig formuleer als ik zeg dat het nu niet direct de makkelijkste vakken zijn. Voor bewijs kun je op alle dagen behalve 18 januari (vandaag) kijken op Fouriertransformatie, Lagrangiaan en Banach Ruimte, maar ik waarschuw je: het is op eigen risico.
Om een bewijs te geven van mijn “Alles is studie”-vloek: in de laatste film van Harry Potter pakt Harry de hersenpan (pensieve in het mooiere Engels) op en werpt ‘m als een discus met een lichte elegantie naar een plek met meer ruimte*. Ik was dus aan het leren, dacht “laat ik even pauze nemen” en keek deze film. En serieus, ik schaam mezelf er haast voor, ik dacht: “Hé 
! Dat ding volgt de hoogtefunctie h(t)=1-e^(-t) ! Ow 
shit…”.
Ja, zover ben ik dus afgegleden.
Ik denk dat het nu alleen maar wachten is op de momenten dat ik ineens op de beweging van een fietser een Fouriertransformatie ga loslaten of, gewoon omdat het “leuk” is, ga uitrekenen hoeveel korter de tijd voor mij duurt door speciale relativiteitstheorie terwijl ik aan de universiteit aan het fietsen ben dan voor iemand die alleen maar stil stond.
Hierbij zou ik dan ook aan iedereen die me op dit soort dingen betrapt willen vragen me dan wakker te slaan. Ik, maar voornamelijk mijn op dat moment op sterven liggende leven, zullen je er later dankbaar voor zijn.
* Ongeveer op 2/3e van de film, als ik het me goed herinner.
Ik mag dan misschien geen hoogtefuncties beschrijven, maar koppel ook te pas en te onpas mijn studiemateriaal aan dagelijkse beslommeringen. Vooral filosofie deed het de laatste dagen goed. Stroomuitval op kot werd gekoppeld aan Herakleitos en Wittgenstein zou trots op mijn Turkse taalgrap zijn geweest schreef ik Enes. Daarnaast identificeer ik mij op wanhopige momenten met de lamenti van Monteverdi en vertoon ik romantisch escapistische motieven (tegenwoordig ook wel soggen genoemd). Niks mis mee naar mijn mening. Het bewijst dat je werkelijk met de stof bezig bent en ze ook kan toepassen op voorbeelden buiten je studieboek. Dan snap je het pas echt
Gelukkig dat ik niet de enige ben dan ^^. Begon me al zorgen te maken dat ik van niemand hoorde: hé :O dat heb ik ook! Maar of ik het door herkenning beter snap weet ik niet… De bèta-studies bestaan naar mijn mening uit twee delen: conceptuele en procedurele kennis. Door de herkenning (zoals ik in de post beschreef) bewijs ik alleen conceptuele kennis, maar juist op de procedurele kennis wordt getoetst xD beetje jammer als je het zo bekijkt…
Maar toch: conceptuele kennis is wel onderdeel van het fundament van de procedurele kennis, dus eigenlijk mag ik ook niet zeuren (A)…